Sepsa

• Home
• Forum
• Kontakt

Sepsa

Sepsa, inaczej posocznica, wbrew pozorom nie jest chorobą, a jedynie specyficzną reakcją organizmu na zakażenie. Jest bardzo niebezpieczna, zwłaszcza dla dzieci, osób starszych lub o obniżonej odporności np. podczas leczenia szpitalnego. Cechuje ją wysoka śmiertelność – około 30% osób, u których wystąpiła taka reakcja na zakażenie, umiera.  

Przyczyny sepsy

Posocznica jest ogólnoustrojową reakcją na zakażenie. To, czy jakiemuś schorzeniu towarzyszyć będzie sepsa jest kwestią indywidualną – u osób, które mają odpowiednie predyspozycje pojawić się może nawet w wyniku pozornie niegroźnych zakażeń. Najczęściej jednak jej przyczyną są te w jamie brzusznej, układzie moczowym oraz zapalenie opon mózgowo – rdzeniowych, zapalenie płuc. Szczególna rolę przypisuje się tutaj dwoinkom zapalenia mózgowo – rdzeniowego, wywołującą bardzo ostrą postać sepsy. Dużym zagrożeniem są warunki szpitalne, ponieważ pacjenci np. na intensywnej terapii, podczas zabiegów inwazyjnych są szczególnie podatni na wszelkie zakażenia, a ich układ odpornościowy jest bardzo osłabiony. Znacznie częściej sepsa występuje także u osób starszych oraz u dzieci. Zagrożenie stwarza przebywanie w dużych skupiskach luzkich – centrach handlowych, przedszkolach, żłobkach.

Objawy sepsy

W początkowej fazie sepsę charakteryzują następujące objawy: przyspieszona czynność serca, temperatura ciała poniżej 36 stopni Celsjusza, lub powyżej 38, przyspieszony oddech, nieodpowiednia liczba leukocytów we krwi, zbyt duża ilość niedojrzałych granulocytów obojętnochłonnych we krwi. Ponadto, pojawiają się objawy charakterystyczne dla zakażenia, które wywołało posocznicę. Nieprawidłowe leczenie lub zbyt późne jego rozpoczęcie prowadzi do tzw. ciężkiej sepsy, która atakuje różne układy, a w rezultacie prowadzi często do wielonarządowej niewydolności organizmu. W przebiegu sepsy może też wystąpić charakterystyczna, drobna, czerwona lub sina wysypka – nie znika ona pod wpływem ucisku.

Leczenie sepsy

Bardzo ważne jest jak najszybsze rozpoznanie posocznicy, gdyż w dalszych fazach rozwoju trudno ją zwalczyć, może też dojść do niezmiernie groźnego wstrząsu septycznego. Diagnoza polega na przeprowadzeniu badań krwi, ewentualnie posiewu z innych miejsc np. dróg oddechowych lub moczu. Poszukuje się także źródła zakażenia, co jest możliwe dzięki badaniu ultrasonograficznemu, rentgenowi itp. Leczenie sepsy jest trudne i długotrwałe, w przypadku ciężkiej sepsy konieczny jest pobyt na oddziale intensywnej terapii. W terapii stosuje się antybiotyki, kortykosteroidy, podaje się leki działające na naczynia krwionośne i mięsień sercowy. Niezmiernie ważne jest podanie antybiotyków już na samy m początku zakażenia, może to powstrzymać dalszy rozwój patologicznych reakcji. W zapobieganiu sepsie istotne jest zwalczanie wszelkich potencjalnych źródeł rozwoju zakażenia i chorób – leczenie nawet drobnych przeziębień czy próchnicy. Powinno się także wzmacniać odporność organizmu i unikać przyjmowania bez ważnego powodu antybiotyków, które ją osłabiają. Nie istnieje szczepionka przeciwko sepsie, można jednak zaszczepić się przeciw np. pneumokokom, które bardzo często ją powodują.